•  
  •  
  •  
  •  

Kabul, City in the Wind

Alledaagse taferelen in Afghaanse hoofdstad

Onvervaard en altijd op zoek naar passagiers stuurt Abas zijn gammele bus door de chaos van het regelmatig door aanslagen getroffen Kabul. Verderop in dezelfde grauwe, in een permanente stofwolk gehulde stad worden de jonge tiener Afshin en zijn kleine broertje Benjamin door hun vader, een ex-militair, meegenomen naar een gedenkplaats met portretten van bomslachtoffers. Als zijn vader om veiligheidsredenen naar Iran vertrekt, is Afshin plotseling het hoofd van de familie.

In zijn eerste lange documentaire – openingsfilm van IDFA 2018 – volgt de Nederlands-Afghaanse regisseur Aboozar Amini afwisselend de buschauffeur en de twee broertjes. Amini (1985) kwam als veertienjarige vluchteling met zijn broer naar Nederland. Voor Kabul, City in the Wind ging hij terug naar zijn land van herkomst.

Amini romantiseert niet: de armoede haalt niet het goede uit mensen naar boven, ze moeten elkaar juist regelmatig bespelen en bedriegen om te kunnen overleven. Anderzijds heeft ook een nietsnut als Abas een zorgzame, vrijgevige kant. Want Kabul, City in the Wind is geen film die enkel wanhoop uitserveert. NRC Handelsblad
Er wordt magistraal aangemodderd in Kabul, City in the Wind. de Volkskrant
Wat die permanente dreiging en onzekerheid met mensen doet, maakt Kabul, City in the Wind hartverscheurend duidelijk. Het Parool

Delen