De 40-jarige Edith is journalist en bewust solomoeder via een spermadonor. Ze is gelukkig met haar zoontje Sigurd, maar het alleenstaande ouderschap maakt haar ook onzeker over wat ze te bieden heeft. Wanneer ze onverwacht de identiteit van de donor ontdekt, neemt haar nieuwsgierigheid de overhand. Edith besluit hem op te zoeken onder het valse voorwendsel van een interview over zijn techbedrijf. Dat riskante besluit brengt echter niet alleen haar eigen leven en emoties in de war, maar ook die van velen om haar heen.
Op intieme wijze en met een vleugje humor verkent de film het mijnenveld van het moderne ouderschap en bijbehorende vraagstukken over identiteit, verbinding en welke ethische grenzen we bereid zijn te overschrijden als het om kinderen gaat. Solomamma ging in première op het Locarno Film Festival, waar de film werd bekroond met Ecumenical Prize, en werd vervolgens geselecteerd voor vele internationale festivals.
__
★★★★ De Volkskrant
‘Verwantschap, verantwoordelijkheid en connectie: dáár draait dit mooi gelaagde, volwassen drama om
★★★★ NRC
‘Net als veel Scandinavische films heeft ook Solomamma een prettig laconieke toon. De film is niet uit op oordelen of conclusies’
‘Empathisch’
‘Feminisme is nog lang niet dood, en zeker niet in de film. Het is kleurrijk en divers’
★★★★ VPRO
‘Volwassen, genuanceerd en erg onderhoudend uitgewerkt’
★★★★ Cinemagazine
’Een prachtig portret dat de eenzaamheid van het solomoederschap eng goed in beeld brengt’
‘De speciaal voor de film gecomponeerde score [voorziet] elke scène van precies de juiste sfeer’
Het Parool
‘Zo ongemakkelijk en soms droogkomisch als je mag verwachten’
‘Intrigerend’
De Filmkrant
‘Films over niet-traditioneel ouderschap gaan vaak over de moeizame weg naar zwangerschap. Solomamma toont de angsten die na de geboorte een rol kunnen spelen’
‘Solomamma laat zien hoe gemakkelijk iemand kan bezwijken onder haar obsessies’